Noord-Frankrijk

Het schrijven van een weblog over Frankrijk zonder te praten over de Franse slag bestaat eigenlijk niet, dus ik kan niet achter blijven.
De meeste Nederlanders denken dat geen enkele Fransman precies met de tijd omgaat en dat ze allemaal te laat komen. Voor ons nep-Fransozen komt dat prima uit …

mochten we in Nederland ergens te laat op een afspraak komen, is de gastheer / gastvrouw vaak zo vrij dit te wijten aan de invloed van de Franse slag. Vaak zijn we gewoon te laat omdat we vergeten zijn dat er in Nederland files bestaan, maat wij vinden het prima om het op de Franse slag te gooien.

Bij ons in Noord-Frankrijk is die typische Franse slag zelfs erg ver te zoeken. De Fransen hier houden zich aan de afspraak... of niet. De middenweg (te laat komen) kennen ze hier niet. Vaak zie je het trouwens wel aankomen hoor dat iemand niet gaat komen. Als je een afspraak probeert te maken en iemand zegt dat hij 'en principe' maandag komt, nou vergeet het dan maar! 'En principe' is gewoon een nette manier om te zeggen 'maandag kom ik in ieder geval niet'.
En als ze wel komen, komen ze stipt op tijd. Zoals ik al eerder schreef bij het eetpatroon van de Fransen op de brocantes, zijn ook vaklui zeer stipt met de tijden waarop ze beginnen, lunchen en weer stoppen met werken.
In dat kader, zagen we gisteren en vandaag weer een knap staaltje on-franse-slag:

Bij onze overbuurvrouw was de dakdakker bezig om haar luiken opnieuw in de bruine verf te zetten  (zijn ze trouwens dol op, veel luiken zijn hier jaren-70-bruin en ze vinden het nog mooi ook). Hoewel haar huis niet eens zo heel groot is, waren ze toch met 3 man bezig; 2 jongens die het verfwerk deden en de opperman die van onderaf de steiger riep dat ze het niet goed deden.
Tegen het einde van de dag hadden wij het idee dat de werkzaamheden vrijwel klaar waren, maar om 17.00 (stipt) waren ze toch ineens verdwenen. Toen vanmorgen om 8.00 (ook stipt) bleek dat ze alléén nog de steiger moesten afbreken en inladen, moest ik toch weer even aan die o zo charmante Franse slag denken. Hij bestaat vast en wij maken er dankbaar gebruik van, maar hier in Noord-Frankrijk hebben ze geen idee dat het bestaat.

^{Deze column is eerder verschenen op www.songerie.com}