Ons huis staat op DE hoek in het dorp (zoveel hoeken zijn er namelijk niet). Dat heeft soms zo zijn voordelen, want vanuit ons kantoor hebben we een prima zicht op alles wat er zich in ons dorp afspeelt. Grote delen van de week gebeurt er trouwens helemaal niets, maar ALS er dan iets beweegt in onze ooghoeken, kunnen we niet anders dan even naar buiten kijken.
Vanmiddag was er ook ineens beweging in het dorp. Er kwam een begrafenisauto het dorp in rijden. Soms rijdt zo'n auto het dorp in om vast voorbereidingen te treffen voor een aanstaande begrafenis. Soms rijdt hij het dorp in omdat de begrafenis die dag plaats gaat vinden.
Vandaag reden er ook enkele andere auto's het dorp in dus er is geen sprake van voorbereidingen, de begrafenis is vandaag.
Ik verbaas me er vaak over hoe dichtbij Nederland is en hoe anders de culturen zijn. Ook vandaag weer. Om 14.45 uur horen we de kerkklokken luiden. Dat wil zeggen dat de begrafenis om 15.00 uur is. De auto's komen aanrijden en rond 15.00 uur zijn de meeste mensen die we op straat zagen staan, de kerk in. Toch zien we nog tot 15.25 uur auto's aan komen rijden. Hoewel wij in Nederland toch een veel groter risico op files hebben, kan ik me gewoon niet voorstellen dat er bij ons zoveel mensen te laat zouden komen voor een begrafenis.
Ondertussen slentert de doodgraver duidelijk verveeld door de straten van het dorp. Hopelijk is hij op tijd terug om te doen wat hij moet doen.
En dan heb je nog de vraag wie er overleden zou kunnen zijn.
Op basis van het aantal auto's dat het dorp in rijdt, kunnen we wel inschatten of het een jong persoon is of niet. Aan de kentekens van de auto's kunnen we zien waar ze vandaan komen. Iemand die lang geleden hier heeft gewoond, heeft vaak familie en vrienden met 'vreemde' kentekens.
Maar ja, dan weten we het dus nog niet en zo lang we niet weten wie de overledene is, rennen we niet meteen het huis uit om te kijken wie het is. Zo hebben we dus ook eens een begrafenis gemist van iemand waar we achteraf graag afscheid van hadden willen nemen.
Toen ik dit eens aankaartte bij een buurvrouw zei ze dat het in de plaatselijke krant staat. Maar die hebben wij niet … we lezen via internet elke morgen de Franse en Nederlandse kranten. Op mijn vraag hoe ik er dan achter kan komen, zei ze: 'gewoon vragen aan degenen die hun auto voor je deur parkeren'. Dat gaat zo tegen mijn natuur in! Ik ga een rouwende toch niet vragen voor wie hij hier komt?
Vandaag weten we het dus ook niet. Er zijn weinig auto's waarvan enkele met vreemde kentekens. We wagen het er op en blijven binnen.
Deze column is eerder verschenen op www.songerie.com
Ook al heeft het alom bekende liedje ‘Le printemps’ van Michel Fugain een heel hoog flower-power-gehalte, het is gewoon waar dat het voorjaar een hoop nieuwe energie losmaakt. Veel mensen zijn na de winter ongeduldig en kunnen niet wachten met het werk in de tuin. Spitten, zaaien, poten, snoeien en andere werkzaamheden zijn activiteiten die de ‘tuinspieren’ weer gaan activeren.
