In Frankrijk moet een huis dat verkocht is daadwerkelijk binnen enkele maanden zijn overgedragen aan de koper en zo kwam het dat we al snel aan het gammele bureautje bij de franse notaris zaten. Een grotere tegenstelling met de werkruimte van een Nederlandse notaris kun je je niet voorstellen. In dat verveloze jaren vijftig interieur lagen de dossiers in een nonchalante hoop tegen de muren opgestapeld, maar gelukkig lag ons dossier klaar op zijn bureau en hoefde de secretaresse maar een enkele keer er aan te pas komen om het dossier helemaal compleet te maken zodat de verkoop kon doorgaan.
Het was wel even spannend, want ons geld werd pas die ochtend op de rekening van de notaris bijgeschreven, de banken hadden er wat langer op “gezeten” dan nodig. Zoals dat nu ook in Nederland gaat, moet bij verkoop een keuringsrapport van het huis worden opgemaakt en dat heeft een lijfig en zeer gedetailleerd rapport opgeleverd. Zelfs de verf op deuren en plinten is op lood gecontroleerd. We hadden de notaris vooraf verzocht de documenten naar ons te mailen, zodat we ze goed konden bestuderen, de verkoper daarentegen had nog niets gezien maar maakte zich er niet druk om. Onze franse makelaar had ons al gegarandeerd dat alle documenten in orde waren, dus we hebben onze handtekening zonder aarzeling gezet. Weer een mijlpaal bereikt in de lange en spannende weg naar emigratie.
Drie weken later vertrokken we definitief naar Frankrijk met twee honden en de katten in mandjes. We hebben héél netjes gereden. We mochten niet worden aangehouden door de politie, want enkel de honden hadden de juiste immigratiepapieren. De politie is sinds enkele maanden uitgerust met snelheidmeters en is daar enthousiast mee aan het oefenen. Ze staan je vriendelijk onderaan de heuvel op te wachten of verscholen in een dorp. Ze spreken een mondje engels, dus je hoeft je niet van de domme te houden! Maar ja, ze doen het niet zo maar, er werd gewoon veel te hard gereden en de actie heeft duidelijk effect, bijna iedereen rijdt nu keurig.
De verhuiswagen volgde een aantal dagen later. De twee verhuizers bleken gezellige kerels, gelukkig maar want het duurde drie dagen voordat ze weer vertrokken en ze gingen alleen naar hun truck om te slapen. Nadat ze waren weggereden, was het ineens heel stil in huis en waren Jan en ik voor het eerst echt “alleen” onder de fransen, we zijn maar gauw verder gegaan met verhuisdozen uitpakken. Wat verzamelt een mens toch een zooi om zich heen!
De honden bleken geen enkel probleem met hun emigratie te hebben. Ze hadden al snel een otter in de rivier gejaagd en verdwenen de heuvel op zodra we even de andere kant opkeken, maar dan moesten ze wel eerst door het moeras. Gelukkig hebben we een enorme badkuip waar ze weer onder het modder vandaan konden worden geschrobd. De katten daarentegen waren voorlopig niet van plan hun nuffige neusjes buiten de deur te steken, het rook er te veel naar vos, hermelijn, hert en zelfs wildzwijn!
Naar gelang de dagen voorbij gingen voelden we ons steeds meer thuis in ons nieuwe, zonnige huis. We hebben geluk gehad, want nu zien we pas dat de heuvel veel huizen in de winter in de schaduw houden en dat maakt die huizen kil en vochtig. We begrijpen nu ook waarom makelaars huizen aanprijzen als een droog huis. Het regenwater verzamelt zich onderaan een heuvel en door de zware kleigrond komen weilanden in het natte seizoen regelmatig blank te staan en de rivier leek in de zomermaanden zo’n vriendelijk beekje, maar was nu veranderd in een razend monster dat grond van de boeren inpikt.
Jan heeft intussen zijn eerste franse les gehad. Hij sprak een langswandelende dame aan omdat hij dacht dat zij de buurvrouw was. De dame was duidelijk blij met het praatje en heeft hem uitgebreid verteld over het gebied hier. We schijnen in een beschermd gebied te wonen, waar de dorpen ook onder vallen. Althans dat denkt Jan te hebben begrepen van haar frans geratel. We waren al door de dorpelingen gesignaleerd (en besproken). Ze was blij te horen dat we hier ons vaste verblijf wilden maken en het huis niet enkel een vakantiehuis werd. Ze vond al dat we erg veel troep hadden meegenomen voor een vakantiewoning. Er stond inderdaad nog huisraad tegen de muren van het huis aangeleund wachtend totdat de verstopping binnenshuis was opgelost. We wisten toen nog niet wat voor verrassingen we in de tuin zouden gaan ontdekken.
Ook al heeft het alom bekende liedje ‘Le printemps’ van Michel Fugain een heel hoog flower-power-gehalte, het is gewoon waar dat het voorjaar een hoop nieuwe energie losmaakt. Veel mensen zijn na de winter ongeduldig en kunnen niet wachten met het werk in de tuin. Spitten, zaaien, poten, snoeien en andere werkzaamheden zijn activiteiten die de ‘tuinspieren’ weer gaan activeren.
