Elke dag zwerf ik met de honden door het bos. Het is efkes doorzetten als het regent en koud is, maar eenmaal buiten is het toch lekker. De lucht is heel zuiver en de stilte stil. Om het bos te bereiken moet ik eerst een fikse heuvel beklimmen en dat gaat me steeds vlugger af. Kortom, ik word hier hartstikke gezond.
Mijn dagelijkse tochten worden echter met verbazing door mijn dorpsgenoten gade geslagen. Ze snappen er niets van. Telkens krijg ik dezelfde vragen. Waar ga je naartoe? Hoelang? Hoe is het met je gezondheid? Om dat laatste draait het dus; de meeste Fransen lopen niet voor hun lol. Een wandelingetje wordt enkel op dringend dokters advies gemaakt. Laatst kwam zowaar mijn buurvrouw door het dorp gestapt, en ja hoor, niet aangestoken door mijn blozende wangen, maar om haar geopereerde knie te oefenen. Ze maakte gelijk van de gelegenheid gebruik om met iedereen die ze tegenkwam het wel-en-wee van de knie te bespreken. Zo werd haar dagelijkse loopje toch nog te doen.
Niemand komt op het idee dat ik het bos intrek om simpelweg mijn honden uit te laten. Als ik dat zou zeggen, was ik waarschijnlijk gelijk naar het land der gekke Hollanders verwezen. Een hond zet je in een hok of aan de ketting en in het beste geval mag het dier in de tuin rondsjokken. In het dorp zit een hond altijd aan een korte lijn op het balkon vast gebonden. Het maakt niet uit wat voor weer; snikheet, ijskoud of kletsnat. Je verwacht dat het dier intussen stapelgek is geworden, maar het tegendeel is waar. Hij blaft nooit en de enkele keer dat hij weet te ontsnappen laat hij zich gewillig over de kop aaien en een hapje voorschotelen. Zijn voorganger is door de dierenbescherming in beslag genomen. Als dierenliefhebber zou ik wat voor deze hond moeten doen. Maar ja, klein dorp, allochtoon, allemaal slappe redenen om bij het passeren van dat huis liever de andere kant op te kijken.
Ik heb toch iets heel gewaagd gedaan. Langs de bosranden worden vossenkooien gezet en in het midden van zo’n kooi zit een levende vogel opgesloten, meestal een duif, maar laatst een mottig krielkipje. De vos komt op de vogel af en de val klapt dicht. De vogel kan niet door de vos worden opgegeten maar hij zit wel op een paar centimeter afstand van zijn doodsvijand. Vermoedelijk probeert de vogel net zo lang door de tralies te ontsnappen dat hij dood neervalt. Het lot van de vos laat zich ook raden. Ik heb dus een duif bevrijd en ben op een drafje door gelopen. Diezelfde middag stopte een onbekende 4x4 voor het tuinhek en stapte een stevige vent uit. Ik schrok me te pletter! Die kerel komt verhaal halen! Mijn hart bonsde zo hard dat ik in eerste instantie niet begreep dat hij wilde weten waar de familie Payot woonde.
Ik vind regelmatig in de tuin poep met pitten van de mirabelle erin. Reinaard de vos gaat gelukkig nog volop zijn gang en schuwt zelfs de hoofdstraat niet. Je mag trouwens de vruchten uit het bos niet ongekookt eten. De vos kan de vruchten hebben besmet en dat kan levercirrose bij de mens veroorzaken. Een kwaal dat je in Frankrijk niet zo snel de vos de schuld van zou geven!
Ik heb al heel wat mooie wandelingen ontdekt met behulp van een gedetailleerde kaart. Laatst raakte ik verdwaald omdat ik dacht te weten waar het pad op uit zou komen en dat was behoorlijk eng. Gelukkig kon ik dezelfde weg weer terug vinden, want je komt maar zelden iemand in het bos tegen. Als je iemand tegenkomt is het vaak een jager die het wild voert of controleert. Ik heb dan de neiging om de honden dicht bij me te trekken en met een vriendelijk knikje zo snel mogelijk door te lopen en zeker die ene keer toen de man ineens zijn armen wijd spreidt en verrukt uitroept: “Het is weer lente!”
Als je meerdere wandelaars op eenzame paden tegenkomt dan kun je er om wedden dat het Nederlanders zijn. Je herkent elkaar trouwens al op ruime afstand, zonder aan elkaar te hoeven snuffelen en dan krijg je het grappige fenomeen dat je bij het passeren elkaar in je beste schoolfrans toeroept: “Bonjour!”. We hopen schijnbaar dat de ander wordt misleid door dat fraaie Bonjour en denkt: het zijn toch Fransen!
Ook al heeft het alom bekende liedje ‘Le printemps’ van Michel Fugain een heel hoog flower-power-gehalte, het is gewoon waar dat het voorjaar een hoop nieuwe energie losmaakt. Veel mensen zijn na de winter ongeduldig en kunnen niet wachten met het werk in de tuin. Spitten, zaaien, poten, snoeien en andere werkzaamheden zijn activiteiten die de ‘tuinspieren’ weer gaan activeren.
