Ik heb last van mijn geweten. Ik heb namelijk altijd de pest aan jagers gehad. Het zijn mennekes die zich pas kerel voelen als ze een dier doodschieten. Het zijn mennekes die zich in gevechtskleren hullen en in stoere auto’s rijden. Het zijn mennekes die aan wildbeheer doen uit liefde voor de natuur, althans dat willen ze je zo graag doen geloven.
Daar klopt niets van, niet in Nederland en in Frankrijk al evenmin. De jagers van ons dorp hebben onderling een schema afgesproken wie en waar voor de herten en everzwijnen wordt mais gestrooid. Dit voederplan wordt heel overvloedig en consciëntieus uitgevoerd. Een dorpsgenote mopperde tegen me dat ze dit jaar maar heel kort op vakantie was geweest vanwege het schema. Daar waar mogelijk wordt zelfs een maisveldje aangelegd waar fazanten en reeën zich te goed aan kunnen doen. Zodra het 1 oktober is geworden, is deze vertroetelarij plotsklaps voorbij. De oorlog is verklaard. Dagelijks zie je in het groengehulde mennekes zich verzamelen om vervolgens in een lange rij richting bos te rijden, één menneke per auto. De honden hoor je in de kleine aanhangwagentjes uitzinnig blaffen. Ze mogen na maanden eindelijk hun hokken weer uit, waardoor elk jaar een aantal honden zijn baas zal kwijtraken en gaan zwerven. De timmerman laat ons nog even op het laatste moment weten dat hij het toch te druk heeft voor de opdracht. Ja, ja, te druk met jagen dus.
In onze vorige woonplaats was het nog treuriger gesteld met de jacht. De baron kweekte in de zomermaanden honderden fazanten op en liet ze in september vrij. De jonge vogels liepen overal verdwaasd rond, vliegen hadden ze nog nooit gedaan. Je moest zelfs oppassen dat je niet met de auto over ze heen reed. De fazanten kregen precies één maand de tijd om te verwilderen, daarna kwam de baron met zijn geweer naar buiten. Met een tros dode vogels aan z’n arm voelde hij zich eindelijk weer het heertje.
Vandaag kijk ik uit het raam en zie een groep jagers zich voor onze deur verzamelen. Tot mijn verrassing zie ik er ook jonge kinderen tussen lopen. Jong geleerd, oud gedaan, zo zal ook de toekomstige generatie zich geen vragen stellen over wat ze aan het doen zijn. Ik word gedwongen hun trieste passie van dichtbij gade te slaan. Stiekem hoop ik dat een jager in z’n eigen voet schiet. Helaas is het al snel raak en sneuvelt een hert, geen jagersteen. Het beeld van dat prachtige dier dat onderste boven aan zijn poten het veld wordt overgedragen, raakt me diep. Vroeger gebeurde regelmatig een jachtongeluk. Zo’n jager werd niet altijd per ongeluk overhoop geschoten. Er werd op deze manier wel eens een vete beslecht. Nu zijn de jagers verplicht felgekleurde hesjes te dragen waardoor de kans dat ze de ander raken een stuk kleiner is geworden Ik vind, als je persé wilt jagen, je net zoveel risico moet lopen als het wild, dan pas ben je een echte oerman!
Dit is wat ik voel als ik jagers ontmoet, maar mijn gezicht verraadt niets. Ik groet de heren jagers zelfs vriendelijk, want ik ken ze. In Nederland was ik heel principieel en vertelde ik een jager onmiddellijk dat ik hem maar een miezerig menneke vond om hem vervolgens triomfantelijk de rug toe te draaien. In Nederland zijn mijn principes makkelijk vol te houden, je ontmoet daar niet zoveel jagers. In dit franse dorp zijn de mannen allemaal jager!
Wat ben ik toch laf als ik voorzichtig tegen mijn mannelijke dorpsgenoten zeg dat ik jagen niet zo leuk vind. De heren lachen me welwillend toe en vinden het wel charmant zo’n sentimenteel Hollands vrouwtje, waarop we genoeglijk samen ons glas leegdrinken.
Ook al heeft het alom bekende liedje ‘Le printemps’ van Michel Fugain een heel hoog flower-power-gehalte, het is gewoon waar dat het voorjaar een hoop nieuwe energie losmaakt. Veel mensen zijn na de winter ongeduldig en kunnen niet wachten met het werk in de tuin. Spitten, zaaien, poten, snoeien en andere werkzaamheden zijn activiteiten die de ‘tuinspieren’ weer gaan activeren.
