We wilden de Kerst eens lekker met z’n tweetjes doorbrengen. Een beetje wegdromen bij de kachel, wat simpele hapjes met een lekker glas wijn, een frisse wandeling. De familie vond de rit naar de Ardennen te koud en te glad en dat geldt natuurlijk ook voor omgekeerde richting, dus niemand mopperde over de gang van zaken.
Een paar dagen voor de Kerst liepen we een frans echtpaar uit het dorp tegen het lijf dat ons belangstellend naar onze kerstplannen vroeg. We vertelden hen opgetogen dat we dit jaar de dagen heerlijk met ons tweetjes zouden doorbrengen, waarop het echtpaar ons verschrikt aankeek. Ze vonden onze plannen maar een afschuwelijk idee en we werden ter plekke gedwongen kerstavond bij hen door te brengen. Er werd nog aan de uitnodiging toegevoegd dat ze meer eenzame mensen voor de Kerst hadden uitnodigd, wat Jan en ik een raar gevoel gaf om bij die groep te worden ingedeeld. Nadat de afspraken duidelijk waren vastgelegd zetten we onze wandeling voort. Jan en ik mopperend over onze mislukte kerstplannen, het franse echtpaar tevreden glimlachend dat ze met Kerst wederom een goede daad gingen verrichten.
Voor de Kerstavond zou een groep mensen worden uitgenodigd en omdat we niet plompverloren wilden aanschuiven, hadden we beloofd ook wat gerechten klaar te zullen maken. Twee dagen brachten we in een stomende keuken door om de Fransen te bewijzen dat Nederlandse gerechten ook heel smakelijk kunnen zijn.
Toen we op het afgesproken tijdstip voor de deur stonden, de armen beladen met schalen - je moet hier trouwens precies op tijd komen - werd er onthutst opengedaan. We hadden echt geen eten mee hoeven brengen! Een glimp in de keuken, begreep ik meteen waarom, elk horizontaal plekje was bedekt met eten en wat nog verwarrender was, we bleken de enige gasten! Was dit echtpaar op Kerstavond zonder ons dan ook met zijn tweetjes geweest?
We werden direct naar de eettafel verwezen. De gastheer schonk ons een zelfgestookt aperitiefje in van minstens 40%, waarop we met zijn vieren al snel ontspannen aan het eerste gerecht begonnen. Een traditioneel Ardens kerstgerecht zijn oesters en die ontbraken ook deze avond niet. Daar waren we al een beetje bang voor toen we de enorme uitstalling van oesters in de supermarkt hadden gezien. Maar een Hollander in den vreemde heeft wel voor hetere vuren gestaan, dus ogen dicht, slikken en flink wat wijn er achterna en op naar het volgende gerecht en het volgende en het volgende en het volgende....
Tegen 12 uur ’s nachts kregen we het steeds benauwder, maar we konden onze gastvrouw en gastheer niet teleurstellen door een gerecht te weigeren, ze deden zo hun best om ons, eenzame Nederlanders, een onvergetelijke Kerst te bezorgen.
Uiteindelijk kwam er toch een einde aan de avond en namen we hartelijk, maar zeer opgelucht, afscheid. Echter voordat we in die heerlijk frisse vrieslucht konden ontsnappen, moesten we wel plechtig beloven de volgende dag om 12 uur terug te komen om de restjes op te eten. Dat was al over een paar uur!
Na een onrustige nacht door te veel eten, te veel drank en te veel frans, kropen we wederom aan die tafel. De oesters waren gelukkig op, maar nu wachtten onze eigen schalen op ons. De drank sloot zich probleemloos aan bij hun voorgangers van de vorige avond, het eten had echter veel meer moeite om een plekje in onze maag te veroveren.
Na deze onvergetelijke franse hartelijkheid hebben we besloten volgend jaar ruim voor de Kerst naar Nederland te vertrekken.
Ook al heeft het alom bekende liedje ‘Le printemps’ van Michel Fugain een heel hoog flower-power-gehalte, het is gewoon waar dat het voorjaar een hoop nieuwe energie losmaakt. Veel mensen zijn na de winter ongeduldig en kunnen niet wachten met het werk in de tuin. Spitten, zaaien, poten, snoeien en andere werkzaamheden zijn activiteiten die de ‘tuinspieren’ weer gaan activeren.
