Het nieuwe jaar was nog geen dag oud of het noodlot sloeg al toe. De temperaturen waren de laatste twee weken rap gedaald tot zelfs -20° ’s nachts. De mooie natuur veranderde in een kil winterlandschap waarbij de ijzige wind mens en dier zo snel mogelijk naar binnen joeg. Maar niet onze honden, die eisten zoals gewoonlijk hun wandeling op en er zat niet anders op dan mopperend mijn jas aan te trekken.
Onze Tinker is een niet helemaal raszuivere Whippet die was gefokt voor de Belgische hondenrenbaan. De fokker had gehoopt dat door de teef te laten paren met een iets gespierdere hond een nog betere hardloper te verkrijgen. Nou hardlopen kon Tinker inderdaad hard, maar van luisteren had hij nog nooit gehoord en daarom werd hij door zijn eigenaar maar gedumpt. Gelukkig voor ons want wij kregen aan Tinker een geweldige, zeer gevoelige hond die ons helaas ook dol maakte met zijn eigenwijzigheid en vooral tomeloze energie. Jarenlang fietsten we dagelijks zo’n 10 à 15 kilometer met hem voor wat rust in huis. Tinker was zijn korte carrière op de hondenrenbaan nog niet vergeten, want hij wenste niet door een auto of bromfiets te worden ingehaald. Zodra een auto dichter achterop kwam zette Tinker het zo hard op een lopen dat we hem met de fietspedalen niet meer konden bijhouden. We zijn dan ook regelmatig door voorbijgangers verbijsterd nagestaard!
Hier in de Ardennen fietsten we niet meer met Tinker, maar lieten we hem in de weilanden los waar hij pijlsnel een klein zwart stipje werd dat als een razende over de heuvels zigzagde op zoek naar wild. Elke keer was ik verbaasd dat hij met zijn neus zo dicht op de grond zo hard kon lopen en niet eens tegen een boom aan knalde.
Die gure vrijdagmiddag ging het niet anders, terwijl onze andere hond en ik rustig onze wandeling langs de rivier maakten, was Tinker onmiddellijk uit het oog verdwenen en kwam niet te voorschijn toen we weer thuis waren. Jan en ik maakten ons daar niet al te bezorgd over, dat deed Tinker wel vaker, over een half uurtje zou hij wel weer dwingend aan het hek staan blaffen. Maar Tinker kwam niet, ook niet op ons steeds angstiger geroep. Het werd namelijk al snel donker en we begrepen dat als Tinker nu niet kwam, hij een nacht met zulke lage temperaturen niet zou kunnen overleven.
Na een slapeloze nacht is Jan naar de jagers gestapt of ze de vossenkooien wilden nakijken. Het komt nogal eens voor dat een hond of kat in een wildvangkooi opgesloten raakt. We belden de politie en gingen naar de burgemeester. Het nieuws van onze verloren geraakte Tinker ging als een lopend vuurtje door het dorp en we kregen van iedereen hartverwarmende reacties en goedbedoelde tips. Het leek er zelfs op dat we in de ogen van onze dorpsbewoners normaler waren geworden, nu wij ook niet voor verdriet gespaard bleven.
De vrouw van de burgemeester nam ons in haar auto mee naar een oude man die met zijn pendel al vele honden en katten had opgespoord. We werden vriendelijk binnengelaten en op een stukje papier schreef de man Tinkers naam. Een oud zakhorloge fungeerde als pendel. Hij bewoog! Tinker was nog in leven. Uiteindelijk kwam de oude man tot de conclusie dat Tinker op een boerderij in een naburig dorp moest zitten. We namen gehaast afscheid en zijn met kloppend hart naar de boerderij gereden. De boerin had geen hond gezien en op ons geroep kwam geen reactie. Er zat niets anders op om maar weer naar huis te gaan, weliswaar met een klein gloeiend kooltje hoop in ons hart. We kregen van de boerin een telefoonnummer mee van een helderziende, hij kon ons vast helpen. Deze man vroeg me Tinker te beschrijven en vertelde me dat we ons niet zo druk moest maken, over een paar dagen stond Tinker wel weer aan het hek.
Die paar dagen gingen voorbij. Overal hingen nu pamfletten, asielen waren gemaild of gebeld en ik had eindeloze wandelingen in de omgeving gemaakt in de hoop dat de plasjes van onze andere hond Tinker weer op de goede weg naar huis zou brengen. We kregen telefoontjes van mensen die een zwarte hond hadden gezien, maar de hond was natuurlijk al lang vertrokken als we op de aangewezen plek kwamen. Wanhopig gingen we terug naar de oude man, maar zijn pendel bleef dit keer stijf neer hangen en ook de helderziende kon ons alleen nog maar vertellen dat Tinker waarschijnlijk verdronken was.
En dat laatste geloven we dat moet zijn gebeurd. De rivier stroomt snel, maar verderop was een stuk waar het water min of meer tot stilstand komt en licht bevroren was geraakt. Dit wist ik niet, totdat ik tijdens mijn zoektocht over prikkeldraad was geklommen om verder langs de rivier te kunnen lopen. Tinker moet daar de rivier zijn overgestoken, terwijl het ijs nog te dun was.
Ook al heeft het alom bekende liedje ‘Le printemps’ van Michel Fugain een heel hoog flower-power-gehalte, het is gewoon waar dat het voorjaar een hoop nieuwe energie losmaakt. Veel mensen zijn na de winter ongeduldig en kunnen niet wachten met het werk in de tuin. Spitten, zaaien, poten, snoeien en andere werkzaamheden zijn activiteiten die de ‘tuinspieren’ weer gaan activeren.
