Van de week zei een dorpsbewoner tegen me dat hij het opmerkelijk vond dat de Nederlanders in het dorp het zo goed met elkaar konden vinden. Hij zei dat enigszins weemoedig, want ons dorp is min of meer in twee groepen verdeeld met daarbinnen weer een aantal subgroepjes. De wrok, de jaloezie, de afkeer is vaak al decennia oud en wordt van ouder op kind overgedragen. Het geheugen is hardnekkig en een eerste stap om deze idiote ketting te doorbreken schijnbaar moeilijk. Wat eenmaal tussen twee Franse oren is geplant, valt er niet meer tussenuit te wieden. Toch merk je er aan de oppervlakte gelukkig weinig van. De mensen blijven elkaar vriendelijk groeten, trouw aan de voorgeschreven Franse hoffelijkheid. Maar zodra er nauwer contact nodig is, gaan de hakken in het zand en kan je als onwetende Nederlander ineens tegen een muur van beleefde onwil stuiten. Enkel als er weer een burgemeester en gemeenteraadsleden gekozen moeten worden, komen de onderhuidse gevoelens zichtbaar boven drijven en wordt de sfeer grimmig.
Maar hoe komt het eigenlijk dat “de Nederlanders” het hier zo goed met elkaar kunnen vinden? In Nederland hebben we genoeg op elkaar aan te merken. Het antwoord hierop is eigenlijk niet zo moeilijk. Zodra we hier aangekomen zijn, zijn we in vakantiestemming, de stress is tijdelijk geparkeerd en we laten de mens toe die we eigenlijk zijn. Al die dingen die we in Nederland zo belangrijk vinden; status, mooi huis, succesvolle kinderen, het doet er even niet meer toe. We schenken onszelf een lekker wijntje in, we ontspannen ons en ergeren ons nergens meer aan. Het leven is zomaar ineens licht en luchtig.
Met de groep Nederlanders die zich hier permanent gevestigd hebben vergaat het eigenlijk net zo. Uiterlijkheden, prestatiedrang, zucht naar macht leiden hier nergens meer toe. Er zijn geen luxe winkels die je hebzuchtig maken. Het leven is uitermate simpel, mits je maar een modieuze bril op je neus hebt, want dat vinden ze hier juist weer heel belangrijk. Je kunt natuurlijk nog wel willen presteren in je moestuintje, maar de natuur blijft het laatste woord houden en de kippen leggen geen enkel ei meer dan ze al van plan waren! Voordat je het weet ligt je horloge in een la te stoffen en is je pas flink vertraagd. Nadat je een aantal keren voor een hermetisch gesloten winkel hebt gestaan, leer je wel rustig de tijd te nemen voor het middagmaal.
Er is geestelijke ruimte ontstaan om andere mensen te ontmoeten, Fransen, maar juist ook Nederlanders. Het kontakt met een landgenoot is nu eenmaal simpeler, je weet met een half woord al wat de ander bedoeld. Het leuke aan het wonen in den vreemde is dat je vriendschappen aanknoopt met Nederlanders (maar ook Fransen!) die je in Nederland waarschijnlijk onopgemerkt voorbij zou zijn gelopen of zelfs nooit mee in kontakt zou zijn gekomen. Het leggen van kontakt gaat hier veel gemakkelijker, dezelfde nationaliteit is al voldoende voor een praatje. Je bent nieuwschierig wat de ander nu precies zoekt en denkt te vinden in deze één na armste streek van Frankrijk. Onze vriendenkring bestaat uit mensen die qua leeftijd onze kinderen zouden kunnen zijn, maar ook onze ouders en dat maakt dat de “Franse” vriendschappen veel leuker zijn. We zijn allemaal allochtoon en we zoeken gezelligheid bij elkaar die de Fransman ons helaas niet kan geven én vooral efkes heerlijk, zonder het hoeven zoeken naar woorden, kunnen kletsen en grapjes maken.
Het is jammer dat in dit deel van Frankrijk het kroegenleven min of meer is uitgestorven. De Fransen zitten tegenwoordig ook liever voor de televisie op hun comfortabele driezitsbank, dan op een rechte stoel in een aftandse bar. Maar gelukkig is sinds kort een moedige Vlaming een gezellig café in Montfaucon begonnen, waar je heerlijk Bels bier kunt drinken. De Fransen drinken trouwens ook graag bier! De mensen in deze streek zijn namelijk meer op het noorden gericht en hebben min of meer dezelfde mentaliteit als wij, zoals op tijd komen en afspraak is afspraak!
We spreken nu regelmatig in onze Vlaamse kroeg met elkaar af en de kroegbaas weet dan precies wat we nodig hebben. Hij heeft de frikandellen al in het vet liggen pruttelen!
Ook al heeft het alom bekende liedje ‘Le printemps’ van Michel Fugain een heel hoog flower-power-gehalte, het is gewoon waar dat het voorjaar een hoop nieuwe energie losmaakt. Veel mensen zijn na de winter ongeduldig en kunnen niet wachten met het werk in de tuin. Spitten, zaaien, poten, snoeien en andere werkzaamheden zijn activiteiten die de ‘tuinspieren’ weer gaan activeren.
