Sinds kort heb ik de sportieve draad weer opgepakt. Na de geboorte van onze dochter was het er niet meer van gekomen. Ja, wel een dagelijkse wandeling naar de supermarkt – wat overigens een genot is voor Annelieke, want ze kijkt nog steeds haar ogen uit met al die mensen en gekleurde artikelen in de schappen – maar ik had niet meer gezwommen, gefietst of hardgelopen.
En daar heb ik nu verandering in gebracht. Twee maal per week trek in mijn loopschoenen aan en begeef me naar het park.
Tja hardlopen in het schoonste bos van Europa (de Argonne) is er hier niet bij, maar het is hier wel zo veilig; geen loslopende honden, geen teken, geen enge mannetjes in het bos (alhoewel die zijn er in het park ook) en geen blessures door het ongetraind op- en af rennen van heuvels.
Op een gemiddelde zaterdagochtend ben ik overigens niet de enige die op het idee komt om te gaan hardlopen. Samen met zo'n 10 andere renners hijgen we rondjes rond de vijver. De oudere mannetjes kan ik nog net bijhouden, maar in vergelijking met de strakke getrainde figuren, ben ik een loser. Geeft niks hoor, ik ben namelijk wel een loser die maar mooi in beweging is. En dat helemaal uit mezelf!
Helemaal uit mezelf lopen lijkt hier misschien normaal, in Frankrijk denken ze daar heeeel anders over. Toen Mark 3x per week de deur uit ging om 5 tot 10 km te gaan rennen, bleken veel mensen in ons dorp zich ernstig zorgen om hem te maken. Nee, niet vanwege de honden, de teken, de heuvels of enge mannetjes, maar vanwege zijn gezondheid.
Mark was al enkele weken lekker bezig toen de buurvrouw eindelijk het hoge woord er uit durfde gooien ... ze zag hem steeds lopen en vroeg zich af of er iets mis was met Mark!? Nu grap ik ook regelmatig (vanaf de luie bank) dat sporters gek zijn, maar de buurvrouw leek bloedserieus. En nu snap ik ook waarom... sporten doe je in Frankrijk alleen als uiterst redmiddel, als de dokter je verplicht heeft om te gaan bewegen.
Sinds ik dat weet, kijk ik met andere ogen naar mijn dorpsgenoten die wandelend of fietsend langs mijn raam passeren. Wat zou er met ze aan de hand zijn?
Ook al heeft het alom bekende liedje ‘Le printemps’ van Michel Fugain een heel hoog flower-power-gehalte, het is gewoon waar dat het voorjaar een hoop nieuwe energie losmaakt. Veel mensen zijn na de winter ongeduldig en kunnen niet wachten met het werk in de tuin. Spitten, zaaien, poten, snoeien en andere werkzaamheden zijn activiteiten die de ‘tuinspieren’ weer gaan activeren.
